top

Archiwum

Błędne wskaźniki produkcji pomiotu. Feralne rozporządzenie rady ministrów.


Oprócz krytykowanych zasad wsparcia na wymianę klatek dla kur nieśnych, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszaru wiejskich (Dz. U. Nr 17, poz. 142) zawiera w załączniku Nr 1 również inne bardzo poważne merytoryczne błędy.

Zostały w nim wielokrotnie zawyżone parametry określające wielkości produkcji obornika przez 1 sztukę drobiu w tonach/rok. Błędy te dotyczą wszystkich gatunków drobiu wymienionych w załączniku. W przypadku brojlerów kurzych, wskaźnik rocznej produkcji obornika (określony w rozporządzeniu na poziomie 0,18 tony/rok) został blisko ośmiokrotnie zawyżony w stosunku do rzeczywistych wielkości.

Twórcom tych absurdalnych wskaźników, z których wynika, że brojler wydala 8 razy więcej odchodów niż zjada paszy, dedykujemy fraszkę Jana Kochanowskiego:

„Szeląg dałem od wychodu,

nie zjem jeno jaje,

Drożej sram niźli jadam,

złe to obyczaje.”

Zastrzeżenie budzi też uśredniony wskaźnik wielkości produkcji pomiotu przez 1 kurę, wynoszący 0,1 tony/rok, który nie uwzględnia istotnych różnic wynikających z różnych systemów utrzymania kur. W przypadku klatkowego systemu utrzymania kur nieśnych, wskaźnik ten został zawyżony o ok. 40 kg/1 kurę rocznie, a ten system obejmuje ponad 80% pogłowia kur produkujących jaja spożywcze.

Te nieprawidłowe parametry powinny być niezwłocznie zmienione, ponieważ skutkować będą błędnymi wyliczeniami rocznej produkcji azotu przez fermy drobiu oraz wielkości użytków rolnych potrzebnych do zagospodarowania nawozów naturalnych, zgodnie z normami nawożenia wynoszącymi maksymalnie 170 kg azotu na ha użytków rolnych rocznie.

Gdyby do wyliczenia rocznej wielkości produkcji pomiotu drobiowego przyjąć zawyżone w rozporządzeniu wskaźniki, to mając na uwadze liczebność fermowego pogłowia drobiu wszystkich gatunków i kierunków produkcji, w Polsce nie wystarczyłoby użytków rolnych na zagospodarowanie tego pomiotu, a nawóz pochodzący z samej tylko produkcji brojlerów kurzych wymagałby ok. 16 mln ha użytków rolnych.

Nieprawidłowość wskaźników podanych w omawianym załączniku jest bezsprzeczna, jeśli porówna się je z maksymalnymi wielkościami dziennej produkcji odchodów drobiu, określonymi we wszelkiej dostępnej literaturze na ten temat, np. w poradniku „Magazynowanie nawozów naturalnych”, opracowanym w 2004 r. przez Instytut Budownictwa, Mechanizacji, Elektryfikacji Rolnictwa oraz Duńskie Służby Doradztwa Rolniczego, w ramach Projektu Bliźniaczego Phare.

Konieczne jest także zweryfikowanie sposobu obliczania powierzchni płyty nawozowej dla ferm drobiu (określonego w Tabeli IV. Załącznika Nr 2 do omawianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r.) mając na uwadze opinie ekspertów duńskich i IBMER: N.F. Johansena, J.Sobczak, H.P. Soberga, T. Waligóry.

Eksperci uważają za nieprawidłowe określanie wymagań dotyczących wielkości powierzchni płyty nawozowej dla ferm drobiu w odniesieniu do DJP.

Uzasadnili to już wcześniej we wspólnym artykule „Gospodarka ściekami i odchodami a ochrona środowiska” opublikowanym w czasopiśmie „Polskie Drobiarstwo” Nr 8/2004, przy okazji analizowania zaleceń dla realizacji programu SAPARD:

„Z dużą rezerwą trzeba podejść do zaleceń podanych w Dz. U. 102/2002 poz. 928 dla celów realizacji programu SAPARD. W zaleceniach tych podano wielkości zbiorników w odniesieniu do DJP, wyliczone prawdopodobnie dla bydła, by następnie uogólnić je włączając w to również drób. Wyliczenie w taki sposób pojemności zbiorników, doprowadziłoby w konsekwencji, szczególnie w przypadku chowu klatkowego, do powstania budowli o kubaturze kilku tysięcy metrów sześciennych.”

powrót